Książka opowiada o losach Johna Eldera oraz jego syna, Jacka (tytułowego Misiaka), od momentu narodzin chłopca aż po jego wejście w dorosłość. Robison opisuje swoje zmagania z rolą ojca w czasie, gdy sam jeszcze nie do końca rozumiał własne ograniczenia społeczne. Autor, znany z zamiłowania do inżynierii i pracy dla zespołu KISS (tworzył ich słynne ziejące ogniem gitary), próbuje przekazać synowi swoją pasję do nauki i odkrywania mechanizmów rządzących światem.
 

     Zafascynowany chemią i pirotechniką „Misiak” zaczyna przeprowadzać coraz bardziej ryzykowne eksperymenty. Książka kulminuje w momencie, gdy hobby Jacka sprowadza na rodzinę zainteresowanie służb federalnych, a synowi autora grozi wieloletnie więzienie za rzekome posiadanie materiałów wybuchowych. To właśnie ten wątek – zderzenie niewinnej, choć niebezpiecznej pasji badawczej z bezdusznym systemem prawnym – stanowi emocjonalne jądro opowieści.
 

     Najmocniejszą stroną publikacji jest szczerość w opisie relacji rodzicielskiej. Robison nie lukruje rzeczywistości. Przyznaje się do błędów, do braku empatii w tradycyjnym ujęciu oraz do problemów z odczytywaniem emocji syna. Jednak to, co dla postronnego obserwatora mogłoby wydawać się chłodem, w świecie Robisonów jest formą głębokiego porozumienia.
 

     „Autor pokazuje, że wychowanie dziecka z Aspergerem przez rodzica z tym samym zaburzeniem ma swoje unikalne zalety. John nie ocenia fascynacji syna jako „dziwnych” – on je rozumie i wspiera, traktując Jacka jak równego sobie badacza. Czytelnik obserwuje, jak Jack powtarza drogę ojca – od bycia postrzeganym jako „trudne dziecko”, przez etykietę dziwaka, aż po uznanie jego genialnych zdolności analitycznych.
 

     „Wychowujemy Misiaka” to piękna lekcja akceptacji. To opowieść o tym, że bycie dobrym rodzicem nie polega na zmuszaniu dziecka do dopasowania się do reszty, ale na byciu jego najwierniejszym sojusznikiem, nawet (a może zwłaszcza) wtedy, gdy cały świat widzi w nim zagrożenie.

Edyta Kwiecień