„Kaktus na walentynki” Petera Schmidta to intymny, a zarazem analityczny wgląd w życie osoby z zespołem Aspergera, która próbuje nawigować po najbardziej skomplikowanym z ludzkich oceanów – świecie emocji, randkowania i stałych związków.

     Peter Schmidt jest naukowcem, geofizykiem, co nadaje jego prozie unikalny charakter. Nie znajdziemy tu kwiecistych opisów uczuć, lecz niemal „matematyczną analizę interakcji międzyludzkich”. Autor opisuje świat jako zbiór algorytmów. Dla kogoś, kto nie odczytuje mowy ciała podświadomie, każde spotkanie z kobietą staje się operacją na otwartym sercu, gdzie brakuje instrukcji obsługi. Schmidt przyznaje się do gaf, braku taktu i kompletnego niezrozumienia społecznych konwenansów, co czyni go postacią niezwykle autentyczną.
 

     Książka prowadzi nas przez kolejne etapy życia autora – od trudnego dzieciństwa i młodości, gdzie czuł się „wybrakowany”, aż po dorosłość i desperackie (z punktu widzenia neurotypowej logiki) próby znalezienia partnerki.
 

    Tytułowy kaktus to metafora samego autora – osoby szorstkiej, kłującej, trudnej w obejściu, która jednak pod grubą warstwą ochronną kryje pragnienie akceptacji. Schmidt opisuje swoje randki jako ciąg nieporozumień, które dla postronnego obserwatora mogą wydawać się komiczne, ale dla niego samego są źródłem ogromnego stresu.
 

Książka pełni ważną funkcję edukacyjną, pozwala zrozumieć:

1.  przebodźcowanie: jak dźwięki, zapachy i tłum wpływają na zdolność do nawiązania relacji.

2.  literalność: dlaczego ironia i metafory są dla osób w spektrum barierą nie do przebycia.

3.  determinację: niezwykły upór autora w dążeniu do celu, mimo setek porażek.
 

     Styl Schmidta jest oszczędny, momentami surowy. Paradoksalnie, to właśnie ten brak literackich upiększeń sprawia, że opisywane sytuacje wybrzmiewają tak mocno. Humor w „Kaktusie na walentynki” jest często niezamierzony – wynika ze zderzenia racjonalnego podejścia autora z chaotyczną naturą uczuć. Czytelnik śmieje się nie z autora, ale z absurdalności sytuacji społecznych, które my, neurotypowi, uznajemy za „normalne”. „Kaktus na walentynki” przede wszystkim opowieść o uniwersalnej potrzebie bycia kochanym i o tym, że bariery komunikacyjne, choć trudne, są do pokonania przy odpowiedniej dawce cierpliwości (z obu stron).

Edyta Kwiecień