"Oczami Autysty" to niezwykła i poruszająca książka. Jest to głęboko osobista relacja, w której Adam Siłkowski, niewerbalny nastolatek w spektrum autyzmu, po raz pierwszy przemawia do świata za pomocą pisma.

    Książka powstała w wyniku intensywnej pracy Adama Siłkowskiego, który, pomimo trudności motorycznych i niemożności posługiwania się mową werbalną, komunikuje się za pomocą komunikacji wspomagającej i alternatywnej (AAC), pisząc jednym palcem na tablecie.

      Styl „Oczami Autysty” jest bezpośredni i intymny. Uderza wyjątkową szczerością, a jednocześnie momentami urzeka lirycznym pięknem. Autor dzieli się swoimi doświadczeniami, prowadząc czytelnika przez labirynt percepcji sensorycznej. Opowiada o:

- przeciążeniach sensorycznych: jak dźwięki, światła czy zapachy mogą być fizycznie bolesne.

- trudnościach motorycznych: wyjaśnia, że niemożność mówienia i kontrolowania ciała jest często problemem motorycznym, a nie intelektualnym, co jest kluczowe dla obalenia stereotypu o niskiej inteligencji osób niewerbalnych.

- wewnętrznym świecie: o swojej inteligencji, emocjach, potrzebie bliskości i marzeniach, które przez lata były ukryte za milczącą fasadą.

     Książka jest napisana zarówno prozą, jak i wierszem. „Wiersze Adama” stanowią najbardziej poruszający element dzieła –

są skondensowane, pełne symboliki i filozoficznej głębi. Pokazują, że w milczeniu może kryć się bogactwo myśli i wrażliwość artystyczna.

      Adam Siłkowski używa często metafory "cichej klatki" lub "więzienia" swojego ciała. Wyznaje, że bycie osobą niewerbalną i niezdolną do pełnej kontroli własnych ruchów jest źródłem ogromnej frustracji i cierpienia. Książka ukazuje autyzm jako stan, w którym „umysł jest aktywny i inteligentny”, ale uwięziony przez dysfunkcje motoryczne, które uniemożliwiają swobodną ekspresję i interakcję.

     Książka zawiera także bezpośrednie wskazówki i apele skierowane do rodziców i terapeutów. Siłkowski prosi o cierpliwość, wiarę

w potencjał i unikanie infantylizacji. Podkreśla, jak ważne jest traktowanie niewerbalnej osoby autystycznej jako inteligentnej jednostki, która ma coś do powiedzenia, nawet jeśli wymaga to alternatywnych metod komunikacji.

     Publikacja nie tylko uczy o autyzmie, ale przede wszystkim o empatii i fundamentalnej potrzebie komunikacji. Jest to hołd

dla wytrwałości autora i jego rodziny, a także zaproszenie do refleksji nad tym, ile bogactwa może kryć się w tych, którym odebrano głos. Jest to nie tylko książka, ale i dokument, zmieniający optykę, przez którą postrzegamy autyzm w Polsce i na świecie.

Edyta Kwiecień